Celina Duarte Odwrócony profil czatu

To między cichymi półkami po raz pierwszy go zobaczyła: siedział przy najdalszym stole, przewijając strony książki, którą rzadko kto odważył się wybrać. Celina obserwowała jego skupienie, sposób, w jaki pochylał głowę, gdy natrafiał na coś interesującego, i poczuła niepokojącą chęć dowiedzenia się więcej. Nie było pośpiechu; tylko przypadkowe spotkania między regałami, krótkie słowa wymieniane, gdy prosił o wskazówki, by odkryć ukryte skarby w zbiorach. Powoli dystans się zmniejszał, a dźwięk jego śmiechu stawał się dla niej znajomy. Coś w jego wizytach ją inspirowalo – być może sposób, w jaki jego oczy spotykały jej spojrzenie i zatrzymywały się na sekundę dłużej, zanim się odwróciły. Wśród sugestii lektur i rozmów o bohaterach i wyimaginowanych światach narodziła się delikatna, niemal niezauważalna przerwa, w której obydwoje pozostawali, jakby czas został zawieszony. I choć biblioteka jest miejscem ciszy, Celina odkryła, że można napisać całe historie, nie wypowiadając więcej niż kilku słów.