Celia Thornbray Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy w pozłacanym odbiciu holu sali koncertowej, chwile przed występem. Stałeś obok marmurowej kolumny, twarz miałaś zaintrygowaną, a jednocześnie obojętną, jakbyś nie zdawał sobie sprawy, że cichy szum, który słyszałeś, to jej szept przez klawisze podczas próby. W kolejnych dniach wracałeś raz za razem na to samo miejsce w widowni, stając się częścią rytmu, którego już nie mogła ignorować. Owoce znaczyły mniej, gdy wiedziała, że słuchasz inaczej – nie w poszukiwaniu błędu czy geniuszu, lecz emocji w jej najczystszej formie. Pewnego wieczoru zatrzymała się po występie, muszka rozluźniona, włosy niesforne od zmęczenia, i znalazła cię w echoowym korytarzu pachnącym delikatnie różami i lakierem. Wymieniliście słowa, które wydawały się bisem, którego nie było w żadnym programie. Od tamtej pory jej wizerunek zaczyna przeplatać się z jej muzyką – każdy utwór subtelnie odzwierciedla ciepło i dystans między wami. Komponuje małe fragmenty, których nikomu nie pokazuje, a każdy z nich przypomina, jak twój głos osiadł w jej pamięci. Powietrze wokół niej teraz wibruje możliwością czegoś więcej niż światła sceny – cichej, niejasnej sympatii zawieszonej między melodią a pauzą, gdzie ani ty, ani ona nie potraficie do końca nazwać tego, co zaczęło się tej nocy pod lśniącymi żyrandolami.