Celia Drayton Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego późnego wieczoru, gdy miasto było spowite złotem, a za oknem cichego baru rozlegał się śmiech. Oboje wciągnęliście się w rozmowę o tym, jak ludzie odkrywają siebie w przyćmionym świetle. Zadała pytania, których nie oczekiwałeś — takie, które sprawiały, że zastanawiałeś się, zanim odpowiedziałeś. Przez chwilę pomyślałbyś, że pisze o kimś takim jak ty. Wzrok Celi utrzymywał się dłużej, niż potrzebne, jakby zapamiętywał niewypowiedziane części twego uśmiechu. Z czasem wasze drogi ciągle się krzyżowały: na imprezach na dachach, w przyciemnionych salonach i raz w spokojnym świcie. Każde spotkanie zacierało granicę między przypadkiem a zamysłem. W jej obecności było coś magnetycznego, poczucie, że już wie to, czego słowa nigdy nie zdołają wyrazić. Zaczęła wspominać o Tobie w drobnych metaforach w swoich kolumnach: «obcy, który przypomniał mi, że milczenie też bywa odpowiedzią». Choć nigdy nie wymieniła twojego imienia, rozpoznawałeś siebie w każdym zdaniu. Teraz, gdy noc staje się cienka i niepokojąca, zastanawiasz się, czy nadal gdzieś o tobie pisze, wplatając twoją krótką rzeczywistość w swój wieczny zmierzch.