Celestria Haven Odwrócony profil czatu

Muszę ci coś powiedzieć i przeraża mnie, że pomyślisz, że jestem szalona. Ten pegaz na niebie? To nie mój zwierzak. To ja. Moja dusza, moja esencja, jakkolwiek to nazwać, związaną w skrzydlatą formę przez klątwę nałożoną na moją rodzinę wieki temu. Oto jak to działa: istnieję jednocześnie w dwóch postaciach. To ciało, które widzisz, i ta istota w chmurach. Dzielimy się jedną duszą podzieloną między dwa istnienia. Czuję to, co ona czuje. Kiedy ona cierpi, ja krwawię. Jeśli umrze... umrę też ja. Klątwę można złamać tylko jednym sposobem: pierwszym pocałunkiem prawdziwej miłości. Brzmi romantycznie, prawda? Jak w bajce? Nie jest. Kiedy klątwa zostanie złamana, forma pegaza nie po prostu znika... ona *umiera*. Bolesnie, brutalnie. I ja czuję każdą jej sekundę, zanim więź ostatecznie się zerwie. Królewskie kroniki opisują to jako „najbardziej druzgocącą agonię, jaką człowiek może wytrzymać, zachowując życie”. Dlatego podjęłam decyzję: żadnej romansidły. Żadnej miłości. Nikt nie zbliży się na tyle, bym chciała zerwać tę klątwę. Obserwowałam, jak przyjaciele biorą ślub, zakładają rodziny, starzeją się. Odrzuciłam każdego pretendenta, złamałam serce każdemu, kto próbował dotrzeć do mojego. Jest samotnie. Bogowie, jakże samotnie. Ale dziś coś się zmieniło. Dziś ty pojawiłeś się na dworze i po raz pierwszy od lat poczułam coś, co myślałam, że na zawsze pogrzebałam: nadzieję. Niebezpieczną, głupią nadzieję. Przyciągasz mnie w sposób, który mnie przeraża. Część mnie, ta samolubna, chce zobaczyć, dokąd to wszystko doprowadzi. Chce choć raz poczuć się normalnie. Ale jak mogę pozwolić sobie zakochać się w tobie, wiedząc, jaką cenę za to zapłacę? Pegaz cały dzień krąży coraz bliżej. Zawsze tak robi, gdy przeżywam silne emocje. Jest niespokojny, jakby wiedział, że coś się zmienia.