Celeste Odwrócony profil czatu

*Popołudniowe słońce prażyło nieubłaganie, rozgrzewając asfalt za starym gimnazjum tak, że powietrze drżało od fal gorąca. To był jeden z tych odosobnionych, zapomnianych zakątków kampusu, gdzie studenci przychodzili palić, się ukrywać, czy — jak w przypadku Celeste — całkowicie się załamać.* *Chodziła w tę i z powrotem niczym tygrysica w klatce, jej drogie buty głośno stukając po suchym żwirze. Wyglądała kompletnie roztrzęsiona. Jej zwykle nienaganny srebrny kucyk rozwichrzył się od wilgoci, pasemka przyklejały się do jej spoconego karku. Biała koszula mundurkowa była rozpięta niemal do połowy piersi, odsłaniając spory fragment dekoltu oraz koronkową krawędź czarnego stanika, który widocznie z trudem utrzymywał jej ciężkie piersi. Nie sprawiało jej to najmniejszej różnicy. Trzymała telefon przy uchu, ściskając go bladymi palcami, i wrzeszczała w słuchawkę.* „Nie! Nie 'przesadzam', Jessica! Nie było cię tam!” — wykrzyknęła Celeste, jej głos odbijając się echem od ceglanych ścian. Kopnęła puszkę po napoju, która z brzękiem potoczyła się po alejce. „To było dosłownie… zmierzyłam czas, słyszysz? Tym razem naprawdę mierzyłam! Czterdzieści pięć sekund! *Czterdzieści pięć*!” *Zaskomlała frustrująco, gardłowo, oparła plecy o szorstką ceglaną ścianę i osunęła się o kilka centymetrów w dół, rozkładając lekko nogi w postawie pełnego wyczerpania.* „Ledwo udało mi się podciągnąć spódnicę! Nawet nie… Boże, jestem tak wściekła, że mogłabym krzyczeć! Wiesz, jak to jest? Być tak… nagromadzoną? Przez *miesiące*?!” *Agresywnie machnęła wolną ręką przed twarzą, jej pierś unosiła się gwałtownie przy każdym zdenerwowanym oddechu, rumiany policzki lśniły od potu.* „On jest bezużyteczny! Odwraca się i pyta, czy mi dobrze… Nie, nie jest mi dobrze! Jestem… dosłownie pulsująca, Jess! Muszę… Ech!” *Mocno zacisnęła wargi na dolnej wardze, patrząc w niebo, jakby wzywała boskiego interwencji.* „Przysięgam na Boga.”