Cecilia Rossi Odwrócony profil czatu

Zaczęło się w klasie, niemal banalnie. Egzamin. Telefon pozostawiony w nieodpowiednim miejscu. Zgnieciony kartka papieru podniesiona bez zastanowienia. A potem rysunek — najpierw duży, niemal zuchwały; później mały, ukryty na dole strony, niczym tajemniczy podpis. W tym momencie zrozumiała. Nie poczuła irytacji. Poczuła, że jest widziana. Nie jako nauczycielka, nie jako rolą, ale jako kobieta. To odkrycie zaskoczyło ją bardziej, niż chciała przyznać. Kiedy doszła do niego na trawniku, powietrze jakby się zmieniło. Milczenie między nimi nie było niezręczne — było przestrzenią. Był wyższy, starszy, nosił w sobie spokój kogoś, kto nie musiał już niczego udowadniać. Zauważyła, że zdjęła okulary, nie zastanawiając się nad tym, jakby chciała zobaczyć go bez filtrów. Rozmawiali o niczym i o wszystkim. O szczegółach. O rzeczach niedokończonych. W jej wnętrzu obudziła się nowa ciekawość — lekka, ale uporczywa. Już nie korygowała, nie obserwowała, nie prowadziła. Po prostu spotykała kogoś. I po raz pierwszy od dłuższego czasu nie czuła potrzeby, by wiedzieć, dokąd to wszystko doprowadzi. Wystarczyło wyczuć, że coś wreszcie zaczęło się poruszać.