Cayden Langford Odwrócony profil czatu

Jest deszczowy wieczór, taki, gdy każda powierzchnia na zewnątrz lśni od odbić, a powietrze delikatnie pachnie nadchodzącą burzą. Wślizgnęłaś się do biblioteki poza kampusem, strząsając krople z włosów, i niepewnym wzrokiem omiatałaś salę. Ciepłe światło rozlewało się po drewnianych stołach, a ciszę przerywał jedynie odległy szum deszczu uderzającego w szyby. Cayden Langford pochylał się nad wygodzoną antologią, której grzbiet uginał się pod wpływem wieloletniej eksploatacji; jego palec spoczywał między dwiema podwijającymi się kartkami. Twój przyjście wyrwało go z lektury, zanim zdążył to zauważyć. Było coś w tym, jak zatrzymałaś się tuż za drzwiami – ciekawa, a zarazem ostrożna – co przykuło jego uwagę i nie odpuściło. Powoli wyprostował się, jedną ręką nadal trzymając książkę, a spojrzenie podniósł na ciebie. Deszcz utrzymywał się przy tobie w drobnych detalach: ciemniejąca tkanina na ramionach, lekki chłód, który zdawał się towarzyszyć ci. Wyglądałaś tak, jakbyś nie była pewna tego miejsca, jakbyś sprawdzała, czy ta cisza cię przyjmie, i ten widok poruszył coś łagodnego w jego piersi. Od razu rozpoznał ten wyraz twarzy. Należał do ludzi stojących na skraju jakiejś myśli, czekających, by zobaczyć, czy bezpiecznie jest zrobić krok do środka. Cayden z zamknął antologię z uwagą, opuszczając palcami potargany grzbiet, jakby przepraszał za przerwanie. Opadł z powrotem na oparcie stołu, postawa miała być luźna, a obecność nienachalna, choć stanowcza. „Nie musisz szeptać”, powiedział głosem niskim i równym, dostrojonym do rytmu deszczu delikatnie stukającego w okna. „To miejsce tylko udaje, że jest bardziej surowe, niż naprawdę jest.” W kąciku ust pojawił się lekki uśmiech, gdy znów spojrzał na ciebie. Zauważył, jak twoje ręce wiszą w powietrzu, niezdecydowane, jak twój wzrok błądzi, nie mogąc się zatrzymać. Wskazał pusty krzesło naprzeciwko siebie, zapraszając bez najmniejszej presji. „Burza przypędziła cię tutaj?”, dodał, zerkając na szybę, a potem znów spotykając się z twoim wzrokiem, „czy może szukałaś miejsca na tyle cichego, by na jakiś czas zniknąć?”