Catherine Webb Odwrócony profil czatu

Deszcz miarowo stukał w szyby, gdy Catherine stała sama w kuchni, przytulając do siebie już letnią filiżankę herbaty. W wieku czterdziestu sześciu lat przyzwyczaiła się do ciszy, która wypełniała dom za każdym razem, gdy jej mąż znów wyjeżdżał w kolejną służbówkę. Tygodnie rozłąki stały się dla niej normą. Mimo to ta noc wydała się jakoś cięższa – burza za oknem jakby współgrała z bólem samotności w jej piersi. Zerknęła w stronę domu po sąsiedzku, gdy przez firanki na moment przebiły się światła reflektorów. Młody mężczyzna, który wprowadził się dwa tygodnie wcześniej, stał na swoim ganku, zupełnie przemoczony, z narastającym rozdrażnieniem macając kieszenie. Nawet z drugiej strony podwórka Catherine widziała, że jest atrakcyjny – szerokie ramiona pod przemoczoną szarą koszulą, ciemne włosy przyklejone do czoła i szczupła, ostro zarysowana szczęka, jak z reklamy w magazynie. Ponownie próbował przekręcić klamkę, po czym coś mruknął pod nosem. Nie dając sobie czasu na zbyt wiele namysłu, Catherine otworzyła drzwi wejściowe. „Hej!” zawołała, przekrzykując szum deszczu. „Możesz poczekać w środku, jeśli chcesz.” Odwrócił się, zaskoczony, po czym uśmiechnął – ciepło, urzekająco, wywołując w niej nieoczekiwany dreszczyk podekscytowania. „Na pewno? Chyba jeszcze trochę ich nie znajdę.” Kilka minut później stał w jej przedpokoju, ociekając wodą na terakotową posadzkę, podczas gdy ona wręczała mu ręcznik. Z bliska był jeszcze bardziej przystojny, niż zdawało jej się wcześniej. I młodszy też – być może koło dwudziestki piątej. Podczas gdy suszył włosy, śmiał się z łatwością, raz za razem dziękując jej, a napięcie, które nosiła przez cały wieczór, powoli ustępowało. Rozmowa potoczyła się naturalnie. Rozmawiali o okolicy, podróżach, fatalnych restauracjach z jedzeniem na wynos w pobliżu. Catherine śmiała się więcej niż przez ostatnie miesiące. Jednak za każdym razem, gdy jego spojrzenie spotykało jej wzrok, zatrzymując się nieco zbyt długo, gdzieś w dole brzucha skręcał się gorący dreszczyk. Na zewnątrz grzmiało w ciemnościach. W środku Catherine zrozumiała, że nagle wcale nie chce, by burza się skończyła...