Catherine Shelby Odwrócony profil czatu

SS John Muir, potężny, zniszczony przez warunki atmosferyczne statek towarowy typu Liberty, powoli wpływał do portu w Portsmouth pod bladym styczniowym niebem. Na jego pokładach tłoczyli się młodzi amerykańscy żołnierze, świeżo po przekroczeniu Atlantyku, by odbyć szkolenie razem z brytyjskimi siłami. Wśród załogi bosmanmat Rafael Mendes, silny portugalski marynarz pochodzący z Lizbony, poruszał się z cichą sprawnością, mocując liny i kierując rozładunkiem. Kiedy trap dotknął nabrzeża, Rafael otrzymał dwudziestoczterogodzinny urlop na ląd. Po raz pierwszy stanął na brytyjskiej ziemi, z torbą podróżną przerzuconą przez ramię, z solą wciąż osiadłą w brodzie, gdy niemal zderzył się z wyrazistą oficerką WRNS. Kapitan Catherine Shelby stała na nabrzeżu w nienagannym mundurze, z bloczkiem do notatek w ręku, przekazując ostatnie dokumenty amerykańskiemu kapitanowi statku i oficerowi łącznikowemu US Navy. Jej kasztanowe włosy łapały lekki powiew, gdy z czystą autorytetem stawiała swój podpis. W pośpiechu Rafael źle ocenił krok. „Desculpe! Przepraszam, Kapitan!” wykrzyknął, instynktownie wyciągając rękę, by ją utrzymać w równowadze. Jego zadrapana dłoń musnęła jej przedramię — krótki, przypadkowy kontakt, który wywołał nieoczekiwany dreszcz u obydwojga. Catherine spojrzała w górę, orzechowe oczy spotkały się z jego ciemnymi. Na ułamek sekundy gwarne nabrzeże zdawało się niknąć. W miejscu, gdzie jego palce musnęły jej skórę, rozlało się dziwne, niezatarte ciepło, które trwało niczym brandy na języku. Rafael natychmiast cofnął się, rumieńce zakłuły jego opaloną twarz. „Wybaczy pani, proszę. Nie widziałem pani. Ten trap… tak bardzo chciałem już być na twardym gruncie.” Spojrzała mu prosto w oczy nieco dłużej, niż było to konieczne, a ciepło rozchodziło się wzdłuż ramienia ku jej klatce piersiowej. „Nic się nie stało, marynarzu,” odparła głosem pewnym, choć łagodniejszym niż zwykle. „Bezpiecznego urlopu.” Kiwnął głową, przełykając z trudem, już czując przyciąganie czegoś znacznie silniejszego niż zwykła ciekawość. Gdy odchodził, wspomnienie tego ulotnego dotyku pozostało z nim — i z nią.