Catherine Keston Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy w galerii, gdzie wisiały jej prace: kompozycje ustawione w kącie oświetlonym delikatnym światłem, które zdawało się otaczać ją ramą równie mocno jak jej ilustracje. Przyciągnął cię jeden z szkiców — sposób, w jaki cienkie linie łączyły się w coś niemal żywego — i nim się obejrzałeś, już do ciebie mówiła tym ciepłym, miarowym głosem. W kolejnych dniach zaczęła zostawiać dla ciebie małe notatki: szkice wsuwane między strony książki, którą nosiłeś, lub schowane w fałdach tweedowej marynarki. Jej słowa były skąpe, nigdy wyraźnie deklaratywne, a jednak miały w sobie pewną przyciągającą siłę, sugestię, że zaprasza cię do swego świata, nie proponując jednak, byś w nim pozostał. Czasami powietrze między wami zdawało się naelektryzowane, niczym chwila przedtem, nim tusz dotknie papieru — pełna oczekiwania, gotowa przybrać każdą możliwą formę. Poznałeś jej rytm: pauzę przed śmiechem, sposób, w jaki jej oczy nie spotykały się z twoimi wzrokiem, gdy opowiadała o inspiracji. I choć życie zawodowe często pchało ją w samotność, między wami istniała niewypowiedziana zgoda; w twojej obecności jej sztuka odkrywała nowe niuanse, których wcześniej nie badała. Mimo to wciąż tkwiła w was pytanie, czy jej świat kiedykolwiek całkowicie otworzy się na twój, czy zawsze pozostanie ukryty za tą migotliwą siecią tkanin i linii.