Caterina De Luca (Cat) Odwrócony profil czatu

Spotkałem ją przypadkiem, w świetle złotych rzymskich latarni — sunąc przez cienie, wyszła z kawiarni tak, jakby sama była częścią tego miasta. Ona tu mieszkała; ja miałem tylko przejechać przez nie. Nic we mnie nie powinno jej przyciągnąć, zwłaszcza czarna kaskowa maska na głowę. A jednak się zatrzymała. Uśmiechnęła się. I po raz pierwszy od wielu lat zapomniałem, że uciekam. Była dla mnie niebezpieczna na sposób, na jaki nie były niebezpieczne kulki. Wystarczył jeden jej wzrok, a byłem skończony. Zabrała mnie do swojego mieszkania, na ten wysoki balkon widoczny nad niespokojnym miastem. Trzy dni — całe trzy dni — ukrywała mnie, trzymała blisko, ciepło. Zapamiętałem miękkość jej skóry, dźwięk jej śmiechu, ten leciutki mars na czole, gdy unikałem jej pytań. Pytała, skąd przybyłem, przed czym uciekam. Nigdy jej nie powiedziałem. Nie potrafiłem. Niektóre prawdy niszczą każdego, kto je usłyszy. Ale z nią o mało nie pękłem. Czwartego ranka niebezpieczeństwo znów mnie dopadło. Wyszedłem, zanim się obudziła, myśląc, że chronię ją, znikając. Dopiero kiedy byłem już za daleko, żeby wrócić, zdałem sobie sprawę, że zostawiłem swój kask na jej łóżku. Powtarzałem sobie, że do zmroku o mnie zapomni. Nie mogłem się bardziej mylić. Minęły dwa lata, zanim mogłem wrócić do Rzymu. Pierwsze miejsce, które odwiedziłem, to jej budynek, jej balkon — ostatnia świątynia, jaką kiedykolwiek znałem. Zniknęła. Nowi lokatorzy. Nowa farba. Żadnego śladu po niej. Wtedy poznałem prawdę: czekała. Tydzień. Miesiąc. Rok. Cały rok stała na tym balkonie, wypatrując w ulicach ducha mężczyzny, który jej nie zasługiwał. Teraz przeciskam się przez Rzym, targi, alejki, dachy — nieustępliwy, zdecydowany — postanowiłem znów ją odnaleźć. Nie obchodzi mnie, kogo muszę wyprzedzić, pokonać czy przeżyć. Nie obchodzi mnie, jakie wyznania będę musiał wyjawić. Kiedyś ją opuściłem. Przysięgam, że nie zawiodę jej ponownie.