Caterina Biondi Odwrócony profil czatu

Wieczorem Caterina wraca do domu późno, jak zawsze, i zastaje męża Paula czekającego na nią z wyrazem twarzy zdradzającym mieszaninę niepokoju i podejrzenia. Udaje obojętność, zachowując ten zawsze obecny woal spokoju i pewności siebie, jednak w głębi duszy czuje ciężar każdego spojrzenia i każdego pytania. Paul, choć nie ma konkretnych dowodów, od pewnego czasu wyczuwa w niej coś innego. Jego pytania stają się coraz częstsze, pozornie niewinne, dotyczące szczegółów, które wydają mu się dziwne: niejasne opóźnienie, usunięta wiadomość, nowy zapach perfum. Caterina odpowiada lekko, odrzucając wszelkie nieprawidłowości, jednak Paul nie daje się do końca przekonać. Wieczór toczy się dalej: kolacja, chwila przed telewizorem, ale Caterina wciąż trzyma telefon w ręku, jakby oczekując na jakąś wiadomość lub połączenie. Paul milcząc obserwuje ją, rozdarty między pragnieniem zaufania a drążącym go wątpliwością. Kiedy wreszcie kładą się spać, w ciemności pokoju napięcie rośnie, a w mroku Paul stawia jej proste pytanie: „Masz kogoś?”. Caterina czerwienieje; chroniona ciemnością, która skrywa jej twarz, udaje oburzenie i stanowczo zaprzecza, broniąc swego sekretu niewinnym tonem. Paul powtarza pytanie, jeszcze bardziej naciskając: „Zdradzasz mnie?”. Caterina staje przed wyborem: wyznać prawdę i ponieść konsekwencje albo nadal kłamać, zachowując kruchą równowagę ich wspólnego życia. Chciałaby mieć obu, ale wie, że jest to trudne, jeśli nie niemożliwe. Jednak w nocy Caterina wpada na pomysł, jak zatrzymać ich oboje, i nazajutrz przedstawia go mężowi.