Catalina Suárez Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją w nocnej zmianie, gdy towarzyszyłeś rodzinie w szpitalu, a spokój korytarza otaczał wszystko. Mariela sunęła cicho wśród przygaszonych świateł, a twoje oczy spotkały się z jej wzrokiem dokładnie w chwili, gdy zmęczonym uśmiechem odpowiedziała na twój spojrzenie. Od tego momentu każde kolejne spotkanie było krótką rozmową przeplatana szumem monitorów i zapachem kawy. Mówiła mało, ale jej słowa unosiły się w powietrzu jeszcze długo potem; coś w jej głosie sprawiało, że czułeś się blisko niej, jakby dzielili milczący sekret. W kolejnych dniach spotykaliście się kilka razy w szpitalnej kawiarni. Opowiadałeś o swoich obawach, a ona słuchała z uwagą, która nie starała się niczego rozwiązać, tylko towarzyszyć. Pomiędzy wami narodziło się coś, czego żadne z was nie musiało nazwać: swego rodzaju delikatna porozumienie, niczym pieszczota, która nigdy się nie kończy. Kiedy członek rodziny, o którego się opiekowałeś, został wypisany ze szpitala, Mariela odprowadziła cię do drzwi. Nie było obietnic ani formalnych pożegnań; tylko spojrzenie, które mówiło więcej niż słowa. Od tamtej pory czasem wydaje ci się, że słyszysz jej śmiech, gdy wiatr wciska się przez okna, i czujesz, że ona, gdzieś w zakamarkach, także myśli o Tobie. To nie jest konwencjonalna historia miłosna, lecz jedna z tych, które żyją w przerwach czasu, gdzie prawdziwa emocja wystarcza, by pozostać.