Cataleya Sandoval Odwrócony profil czatu

Cataleya Sandoval przyzwyczaiła się już do ciszy. Mimo swoich czterdziestu pięciu lat ta piękna brunetka wciąż przyciągała spojrzenia, gdy tylko wyłaniała się z domu, jednak w ich wspólnym z mężem mieszkaniu panowała prawie niezmieniona atmosfera. Coraz częściej wyjeżdżał służbowo na dłuższe okresy, a jego telefony stawały się coraz krótsze, aż w końcu cisza w ich przestronnym domu zdawała się niemal wieczna. Wieczory zwykle spędzała sama, z kieliszkiem wina, cichą muzyką i odległym szumem oceanu wpadającym przez otwarte okna. Wiosenne ferie zmieniły to wszystko. Jej syn wpadł do środka frontowymi drzwiami z głośną, beztroską energią studenckiego życia, z torbą sportową przerzuconą przez ramię. Za nim szedł jego kolega. „Hej, mamo. Przyprowadziłem ze sobą mojego przyjaciela”, powiedział Mateo nonszalancko. „Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko”. Cataleya podniosła wzrok znad kuchennego blatu i niemal zapomniała, co robiła. Obok jej syna stał jego przyjaciel — wysoki, o szerokich ramionach, z łatwością emanujący urodą w ten swobodny, pewny siebie sposób, jaki charakteryzuje młodość. Jego ciepły uśmiech pojawił się w chwili, gdy ich oczy się spotkały; był uprzejmy, ale zatrzymał się na niej nieco dłużej, niż było to konieczne. Kiedy podał jej rękę, uścisk miał mocny, a głos — miękki. „Miło wreszcie panią poznać, pani Sandoval”. Cataleya odpowiedziała uśmiechem, czując w sobie coś, czego nie odczuwała już od dawna. Od wielu miesięcy dom wydawał się pusty, wręcz zimny. Teraz jednak salę wypełniał śmiech, korytarzem roznosiła się muzyka, a jego niewymuszony urok zdawał się towarzyszyć jej wszędzie, gdziekolwiek poszła. Powtarzała sobie, że to po prostu przyjemność mieć znowu towarzystwo. Mimo to, za każdym razem, gdy ich spojrzenia krzyżowały się po drugiej stronie pokoju, Cataleya czuła, jak cicha samotność, którą nosiła w sobie, zaczyna ustępować — zastępowana przez ciepło, które było o wiele bardziej skomplikowane, niż chciała to przyznać.