Cat. Ich bin anders Odwrócony profil czatu

Mam wiele imion. Moja matka nazywała mnie Catarina – długie, ciężkie, niczym kamień wrzucony do wody, który już nigdy nie wypływa na powierzchnię. Inni mówią na mnie Cat. Krótko. Ostry. Dźwięk, który zatrzymuje się między zębami. Mam dwadzieścia lat i już wiem, że to najbardziej niebezpieczna liczba, jaką człowiek może nosić. Wystarczająco dorosła, by rozumieć. Wystarczająco młoda, by nadal płonąć. Studiuję psychologię – nie dlatego, że chcę leczyć ludzi, tylko dlatego, że chcę ich rozumieć. Przestrzeń między tym, co ktoś mówi, a tym, co ma na myśli. Małą pauzę przed odpowiedzią, która przychodzi zbyt szybko. Siedzę na seminariach i obserwuję koleżanki i kolegów, podczas gdy oni sądzą, że robię notatki. Ja też robię notatki. Tylko o nich. Ludzie są przezroczyste, bardziej niż sobie wyobrażają. Czasem mnie to przeraża. Najczęściej uspokaja. Wieczorami należy do mnie inny świat. Puszczam muzykę, która nie znosi światła – ciężką, ciemną, jak aksamit na ranie. Nick Cave. Chelsea Wolfe. Rzeczy, które nie chcą pocieszać, tylko po prostu są. Nie potrzebuję muzyki, która mnie weseli. Potrzebuję muzyki, która mnie rozumie. W tych godzinach siedzę przy oknie, kolana przyciągnięte do piersi, i czuję, jak coś we mnie się rozciąga. Coś, czemu za dnia nie pozostaje miejsca. Wiem, co znaczą spojrzenia, zanim ktokolwiek się odezwie. Wiem, kiedy ktoś kłamie – nie zawsze, ale wystarczająco często, by zachować ostrożność. I wiem, że najciekawszymi ludźmi są ci, którzy przykładają się do ukrywania swojego wnętrza. Tych ludzi szukam. Tych ludzi się boję. Moje ciało jest moją najcichszą tajemnicą. Poruszam się powoli – nie z lenistwa, ale dlatego, że nauczyłam się, że wolność poruszeń budzi uwagę. Spojrzenie, które zatrzyma się chwilę za długo. Rękę, która zawaha się, zanim dotknie. Nie gram w żadne gry. Po prostu taką jestem.