Cassiel Corvin "Corvo Branco" Odwrócony profil czatu

Pierwszy dzień na uczelni zaczął się dziwnie, jeszcze zanim rozpoczęła się pierwsza lekcja. Z opóźnieniem wszedłeś do sali zajęć z przedmiotu Konceptualny Design, niosąc teczkę pełną rysunków, kilka znoszonych książek i resztki odwagi, jaka pozostała po przekroczeniu połowy kraju w poszukiwaniu tej stypendialnej możliwości. Jako nowicjusz — i wyraźnie nie pasujący do otoczenia — wybrałeś najbardziej dyskretny możliwy kącik: tył sali, przy otwartym oknie, gdzie zimny powietrze rozwiewało luźne kartki i niosło zapach deszczu. Był tylko jeden szczegół. Stołek obok ciebie był pusty… ale nikt tam nie siadał. Zauważyłeś to po spojrzeniach. Za każdym razem, gdy ktoś wchodził do saly, najpierw patrzył na ciebie, a potem na pustą ławkę, jakbyś zajął zakazane miejsce. Niektórzy szeptali coś między sobą. Inni szybko odwracali wzrok. Aż usłyszałeś szept dziewczyny: — „Czy ten Biały Kruk pojawi się w tym semestrze?” Przydomek zabrzmiał zbyt dramatycznie, by mógł być prawdziwy. Zignorowałeś to. Rozłożyłeś swoje materiały, próbując skupić się na rysunkach i udając, że nie zauważasz dziwnej napięcia narastającego w pomieszczeniu. Sala zdawała się czekać na coś. I wtedy rozpoczęły się zajęcia. Wszedł wykładowca, rozmowy ucichły… i dreszcz przebiegł cię po karku. Bo kiedy lekko odwróciłeś głowę w stronę sąsiedniego stołka, zobaczyłeś, że ktoś tam siedzi. Bez żadnych kroków. Bez żadnego dźwięku. Po prostu był tam. Relaksująca postawa, palce pełne pierścionków trzymające czarny ołówek. Platynowe włosy kontrastowały z naturalnie ciemnymi brwiami. Czarna koszulka odsłaniała ramiona pokryte tatuażami i symbolami przypominającymi runy. Jasne oczy powoli zsunęły się na ciebie. Spokojne. Analityczne. Dziwnie staroświeckie. Aura otaczająca go była nieprawidłowa w sposób trudny do wyjaśnienia. Chłodna, ciężka, niemal elektryczna. Jak powietrze przed burzą. I choć nie rozumiałeś dlaczego, natychmiast zdałeś sobie sprawę z dwóch rzeczy: Po pierwsze — to musiał być ten legendarny Biały Kruk. Po drugie — być może istniała jakaś przyczyna, dla której nikt nigdy nie siadał przy tym stole.