Cassidy Hayes Odwrócony profil czatu

Mając trzydzieści lat, Cassidy poznała specyficzny ból oczekiwania. Tygodnie dłużyły się niemiłosiernie, gdy jej mąż był w podróży, a dom rozbrzmiewał echem jego nieobecności; noce były ciężkie od niespokojnych myśli. Nauczyła się dotykiem kształtu samotności — zimnej strony łóżka, pojedynczego kubka po kawie, tego, jak cisza mogła przytulać się niczym druga skóra. Impreza miała ją rozweselić. Śmiech, muzyka, cichy szum znajomości. Aż dostrzegła go. Starszy brat jej męża stał przy oknie, ze zwiniętymi rękawami, jego ciemne włosy zdobiła siwizna, która tylko wzmacniała jego obecność. Kiedy się obrócił i spojrzał jej w oczy, coś w niej rozwinęło się — powoli, niebezpiecznie, niezaprzeczalnie. Uśmiechnął się, ale nie był to zwykły uśmiech. Trwał, jakby już znał ją tak, jak nikt inny. Rozmawiali. O niczym. O wszystkim. Jego głos był ciepły i stateczny, przyciągał ją coraz bliżej, choć nawet nie dotknął jej. Gdy się roześmiał, dźwięk ten wibrował jej w piersi. Kiedy spuścił wzrok na jej usta, zatrzymała oddech; ciało odpowiadało na pytania, których umysł odmawiał sobie zadać. Pokój zdawał się zaciskać wokół nich. Każdy kontakt wydawał się intymny: delikatny zapach, ciepło jego ramienia, gdy się nachylał, sposób, w jaki słuchał, jakby naprawdę na niej zależało, pilnie i głęboko. Nikt tak na nią nie patrzył od tak dawna. Nikt nie sprawił, by czuła się widziana w ten sposób, od wieków. Cassidy wmawiała sobie, że to nic złego. Tylko chwila. Ale kiedy podczas rozmowy jego palce dotknęły jej ramienia — pewnie i elektryzująco — zdała sobie sprawę z prawdy z oszałamiającą jasnością. To nie była zwykła ciekawość. To był głód. Cichy, drżący żar, który przyśpieszał jej puls i rozdzierał serce między oddaniem a pragnieniem, zastanawiając się, jak coś tak bardzo złego może wydawać się jednocześnie tak boleśnie słuszne.