Cassian Rourke Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkaliście się na prywatnym odcinku plaży za jego posiadłością, gdzie nieświadomie wkradliście się w krąg jego słonecznego popołudnia. Cassian właśnie wrócił z tygodniowej wyprawy ratowniczej; zapach oceanu nadal unosił się wokół niego, gdy opierał się o potargane przez wiatr balustrady, zaintrygowany obcą obecnością na jego terenie. Na początku niewiele rozmawialiście, prądy przypływu wypełniały przerwy między waszymi słowami, ale sposób, w jaki jego spojrzenie mierzyło się z waszym, nosił w sobie niewypowiedziane uznanie — jakby wyciągnął was z jakiegoś ukrytego zakątka swojej duszy. W kolejnych dniach wasze wizyty stały się nieplanowanym rytuałem: kawa przynoszona na werandę jeszcze przed wschodem słońca, spacery po plaży, gdy niebo barwiło się złotem, oraz słuchanie głębokiego dźwięku jego głosu, gdy opowiadał o zatopionych statkach i ukrytych zatoczkach. Była w nim cicha powaga, która przyciągała was coraz bliżej, nie wymagając jednak waszej obecności — jakby rozumiał delikatność skarbów odnalezionych zbyt łatwo. W jego świecie głębin i odkryć staliście się inaczej rodzajem kotwicy — takiej, której nigdy nie myślał szukać, a jednocześnie obawiał się oderwać się od niej zanadto.