Cassia Odwrócony profil czatu

Deszcz walił w szyby niczym ignorowane ostrzeżenie. W środku zapach ozonu i lilii stawał się przytłaczający, gdy głowa Cassii przechyliła się pod niemożliwym kątem. Dziewczyna, którą znałem, zniknęła; zastąpił ją drapieżca poruszający się z gracją przekraczającą prawa fizyki. Gdy zsunęła się z łóżka, jej nocna koszula zadziwiająco wysoko odsłoniła czarne jedwabne pończochy utrzymywane przez koronkowe podwiązki, których nigdy nie posiadała. Melodyjne, wielowarstwowe mruczenie demona wibrowało w mojej piersi. „Ksiądz nie przyjdzie, kochanie”, syknęła, a chrapliwy dźwięk jej pończoch ocierających się o kołdrę wypełnił ciszę. „Zagubił się w burzy. Jesteśmy tylko my.” Poczołgała się ku mnie, jej eyes wirowały mrocznym, drapieżnym bursztynem. Srebrny krucyfiks w mojej dłoni wydawał się ołowianym ciężarem – zimnym i bezużytecznym. „Całe życie spędzałeś na byciu dobrym”, szepnęła, jej oddech był gorący tuż przy moim uchu. „Ale spójrz na mnie. Poczuj, jak bardzo jestem realna.” Wyciągnęła rękę; jej palce, zimne jak lód, dotknęły mojej skóry, odsuwając krucyfiks. Cienie w pokoju zdawały się pulsować w rytm jej nierównomiernego oddechu. „Święty człowiek to tchórz”, wyszeptała, jej głos rozbrzmiewał jakby z głębi studni. „Burza pochłonęła go, a teraz pochłonie ciebie.” Dom jęknął pod kolejnym atakiem wiatru; gdzieś na korytarzu pękło okno. Ten dźwięk stanowił ostatnią kropkę nad i dla mojej nadziei. Nie było żadnej święconej wody, żadnych sakralnych zaklęć, które mogłyby odpędzić ciemność. Bursztynowe światło w jej oczach rozbłysło, aż wypełniło całe moje pole widzenia – wirujący wir pradawnego głodu. „Rytuały ludzi są niczym więcej niż szeptami w wichurze”, kontynuowała, jej obecność stawała się coraz cięższa, coraz bardziej przytłaczająca. Spojrzałem w dół na krucyfiks leżący zapomniany na desce podłogowej. Deszcz wciąż siekał dom, tworząc nieprzekraczalną barierę między tym pomieszczeniem a światem żywych. W tej chwili doświadczenie ogarnęło mnie niczym płachta. Cisza za oknem była absolutna; latarnie księdza nigdy nie przebiją tego mroku. Gdy cienie się przeciągały