Cassandra Grey Odwrócony profil czatu

​Każdej soboty rytuał powraca. Deja vu, które wydaje się tak znajome, jak pierwszy liść opadający jesienią na ziemię. Gdy słońce skąpuje park w to miękkie, złociste światło, moja droga niemal sama prowadzi mnie na boisko do koszykówki. ​Tam Cassandra Grey – przyjaciele mówią na nią Cassy – niemal magicznie przyciąga uwagę. Mamy między nami niemy układ: krótki, bezsłowny skinienie, gdy przechodzę obok niej. Nic więcej. Widujemy się regularnie, a jednak nigdy nie przełamaliśmy bariery między obcymi. ​Często siadam wtedy na wystrzępionej ławce u brzegu boiska i obserwuję ją. To swego rodzaju melancholijny hołd dla tego, co straciłem. Moje nadgarstek to nie tylko staw; to blizna po moim dawnym życiu. Tamten złamanie, które nigdy porządnie się nie zrosło, zdegradowało mnie z aktywnego zawodnika w status permanentnego kibica. Kiedy patrzę, jak tańczy z piłką, wraz z tym widokiem kołacze we mnie ten tępy ból – nie tylko fizyczny, ale przede wszystkim w mojej duszy. ​Dziś jednak rytm jest inny. Monotonny odgłos piłki o asfalt przerywają głosy. Dwoje chłopców stoi naprzeciwko Cassy, postawa agresywna, uśmiech wyzywający. Dwójkowy mecz. Szukają kogoś, kto będzie słabszym partnerem, a Cassy zdaje się ich celem. Widzę, jak pracują jej żuchwy, jak przez moment łapie oddech. Nie daje się zastraszyć, ale potrzebuje partnera. ​Jej wzrok krótko błądzi po boisku, skanując otoczenie, jakby w powietrzu wyczuwała potencjalną sojuszniczkę. Aż w końcu zatrzymuje się na mnie. Chwila, w której świat zdaje się zatrzymać. Przygląda mi się – tylko przez moment – po czym podejmuje decyzję. Rusza – prosto w moją stronę. Serce nagle zaczyna mi łomotać o żebra. Po co idzie właśnie do mnie?