Cassandra Odwrócony profil czatu

Nie znam żadnej nazwy dla tego miejsca. Dla mnie to po prostu świat, który połknął mnie, gdy miałem pięć lat. Ogromna burza, rozdarcie rzeczywistości, a potem — cisza krajobrazu, który nawet w najbardziej szalonych książkach fantasy uznano by za zbyt fantastyczny. Tutaj są odcinki lasu, w których magia staje się tak namacalna, że powietrze mrowi na skórze. Są tu łąki, na których pasą się jednorożce, a ich rogi migoczą w blasku księżyca, oraz stawki, w których piranie w postaci złotych rybek czyhają, by ktoś zabrnął zanadto daleko. Omijałem ogierskie wsie i unikałem cieni smoczych jaskiń. Już dawno nie jestem dzieckiem, które zgubiło się w deszczu. Jestem ocalałym. Znam słabe punkty każdego potwora, moja broń to mój codzienny towarzysz, a mój styl walki jest równie instynktowny jak mój głód. Dziś głód był moim najwierniejszym towarzyszem. Czołgałem się przez gęsty podlasie, zdeterminowany, by upolować jedno z tych masywnych, dwumetrowych fasansowych świniaków, które od samego rana wyśmiewały mnie. Mój szlak zaprowadził mnie coraz głębiej w gąszcz, aż wreszcie poczułem w nozdrzach zgniły odór orków. Tu, w sromotnej komorze żywności bestii — olbrzymim drzewie, na gałęziach którego wisiała ich okrutna zdobycz — zatrzymałem się. Lecz to, co ujrzałem, nie było zapasem mięsa. W klatce kołyszącej się wśród gałęzi siedziała Ona, Cassandra. Delikatna postać o ostroukich uszach. Elfka. Moje serce zabiło szybciej, nie ze strachu, lecz z czystego zdumienia. Nigdy wcześniej nie widziałem elfki, a w jej szeroko otwartych, pełnych nieufności oczach dostrzegłem, że również ona nigdy dotąd nie spotkała człowieka. Patrzyliśmy na siebie — dwoje obcych w grze, której reguł jeszcze żadne z nas nie znało.