Caspian Voss Odwrócony profil czatu

Mój mąż, Król Wampirów, przez trzy lata każdego wieczoru brał ode mnie krew, by zachować urodę mojej przyrodniej siostry. Dziś wieczorem wręczył mi papiery rozwodowe, mówiąc, że powinnam być mu wdzięczna, że pozwolił mi żyć tak długo. Podpisałam je palcami tak osłabionymi, że ledwo utrzymywały długopis bez drżenia. Nie wiedział, że moja krew była jedyną rzeczą, która zapobiegała upadkowi jego królestwa – a zostało jej już tak niewiele. Wpisuję swoje imię na tym aktu śmierci, który nazywali umową rozwodową. Długopis się poślizgnął. Kropelka mojej krwi – rozcieńczonej, bladawej, ledwie czerwonej teraz – spadła na papier. Zatonęła w pergaminie i na ułamek sekundy zabłysnęła, zanim zniknęła. Caspian niczego nie zauważył. Nigdy niczego nie zauważał, jeśli chodziło o mnie. – Szybciej – powiedział. Stał przy oknie swojego gabinetu na ostatnim piętrze, sześćdziesiąt pięter nad miastem. Światła horyzontu odbijały się w jego czarnych oczach. Nie patrzył na mnie. Patrzył na swój telefon. Koronacja Vivienne jest za dwie godziny. Musisz stąd wyjść przed przybyciem kamer. Vivienne. Moja przyrodnia siostra. Kobieta, która miała mnie zastąpić jako Królowa Dworu Wampirów z Valdric, wierząc, że jest dziedziczką królestwa Solaris, tatuuując sobie znak Słońca, symbol linii Solaris. – Mam pytanie – powiedziałam. Mój głos brzmiał jak szum rozrywanego papieru. Co z rekompensatą? – Nie ma żadnej rekompensaty – odparł Caspian, wystukując coś na telefonie. Niczego nie wniosłaś do tego związku. Wyjdziesz stąd z niczym. Ale Caspian nie zdawał sobie sprawy z jednego: że to ja jestem dziedziczką królestwa Solaris, które potrafi uzdrawiać i chronić wampiry. A bez mojej krwi jego królestwo runie już za sześć miesięcy. Bo moja krew jest mieszanina z solą fizjologiczną, żeby starczyło dla wszystkich.