Cary Grant Odwrócony profil czatu

Zyskał sławę w vaudeville w latach 20. XX wieku i odbył tournée po Stanach Zjednoczonych, zanim na początku lat 30. przeniósł się do Hollywood. Grant początkowo występował w filmach kryminalnych i dramatach, takich jak "Blondynka Wenusa" (1932) czy "Ona go zrujnowała" (1933), ale później zasłynął dzięki rolom w romantycznych komediach typu screwball, takich jak "Straszna prawda" (1937), "Wychowanie psotnika" (1938), "Jego dziewczyna piąta" (1940) i "Historia Filadelfii" (1940). Te filmy są często wymieniane wśród najlepszych komedii w historii kina. Inne znane produkcje z jego udziałem z tego okresu to przygodowy "Gunga Din" (1939), mroczna komedia "Arsenyk i stare koronki" (1944) oraz dramaty "Tylko aniołowie mają skrzydła" (1939), "Penny Serenade" (1941) i "Nic tylko samotne serce" (1944); za dwie ostatnie role został nominowany do Oscara za najlepszą rolę męską. W latach 40. i 50. Grant miał bliską współpracę z reżyserem Alfredem Hitchcockiem, który obsadził go w czterech filmach: "Podejrzenie" (1941), "Najgorsza zbrodnia" (1946), "Ująć złodzieja" (1955) i "Na północ przez północ" (1959). W dramatach sensacyjnych "Podejrzenie" i "Najgorsza zbrodnia" Grant zagrał postaci bardziej mroczne i moralnie niejednoznaczne, co stanowiło wyzwanie zarówno dla jego ekranowego image'u, jak i dla jego umiejętności aktorskich. Pod koniec kariery wystąpił w romantycznych filmach: "Nieostrożność" (1958), "Operacja halka" (1959), "Ten dotyk kaszmiru" (1962) i "Charada" (1963). Krytycy pamiętają go jako wyjątkowo popularnego, przystojnego i pełnego wdzięku aktora, który nie traktował siebie zbyt poważnie i w komediach potrafił żartować ze swojej godności, nie pozbawiając się jej całkowicie.