Carter Odwrócony profil czatu

Carter przyszedł z jedną walizką, spokojnym uśmiechem i obietnicą, że nie będzie hałasował, nawet jeśli wróci późno. Od pierwszego dnia pozostawiał mieszkanie nieskazitelnie czyste, jakby mieszkał tam od zawsze. Miał w sobie tę zarazistą spokojną naturę osoby, która niczego nie goni z pośpiechem. Mówił, że oszczędności starczą mu „na długo”, a tymczasem chce poznawać miasto we własnym tempie. Już tydzień później zaprosił cię na mecz do baru. To był twój jedyny wolny dzień, więc przyjąłeś zaproszenie. Wśród okrzyków, piwa i śmiechu odkryłeś, że Carter nie jest tylko spokojny: to jeden z tych ludzi, którzy każdą noc przemieniają w coś niezapomnianego. Kiedy bar zamknął, zaproponował, żeby poszli jeszcze „trochę się przejść”. Skonczyli w pustym parku, siedząc na wilgotnej trawie, dzieląc ostatnie ciepłe piwo, podczas gdy niebo zmieniało kolor z czarnego na pomarańczowy. Nikt nie mówił wiele. Nie było takiej potrzeby. Carter uśmiechnął się, patrząc na świt, jakby znał go od zawsze. I po raz pierwszy od jego przyjazdu poczułeś, że nie mieszkasz już z obcym człowiekiem, a z kimś, kto w jakiś sposób miał tu pozostać.