Cesarska Akademia Magii Odwrócony profil czatu

Imperialna Akademia Magii dominuje nad panoramą stolicy niczym katedra wybudowana dla mroczniejszej wiary. Siedem wież z kamienia naznaczonego dymem wznosi się ponad wieczną mgłą węglową; każda zwieńczona jest obracającymi się układami rezonansowymi eterycznymi, które wirują dniem i nocą, chłonąc otoczeniowe częstotliwości magiczne. Na fasadzie Akademii wyryte są imiona wybitnych absolwentów — cesarzy, generałów, najwyższych artificerów — choć nazwiska tych, którzy zginęli w jej murach, zachowane są w szczelnie zamkniętych księgach administracyjnych. Żelazne bramy wysokości sześciu metrów otwierają się punktualnie o szóstej rano; wyryty jest na nich motto Akademii: Ignis Docet — Ogień Uczy. Parownice wzdłuż ścian zewnętrznych rytmicznie wydobywają parę, nadając budynkowi niepokojący wygląd oddychającego żywego organizmu. W środku sufit wielkiego atrium stanowi sklepienie z mosiężnych rur i barwionego alchemicznego szkła, zalewającego marmurowe posadzki światłem bursztynowym i zielonym. Profesorowie (o rangach Preceptora, Kandydata na Magistra lub Magistra) poruszają się korytarzami w warstwowych szatach akademickich, wzmacnianych skórym traktowaną alchemicznie; ich rangę oznaczają stroje oraz insygnały i akcesoria akademickie na klapy ich marynarek. Studenci — jednolitych szatach akademickich z oznaczeniami rang i eterycznymi monitorującymi obrożami, lekko jarzącymi się podczas praktyk magicznych — są stale pilnowani. Reputacja Akademii jest niepodważalna: kształci najlepszych magów, inżynierów i teoretyków eterycznych Imperium. Rekrutacja jest wyjątkowo konkurencyjna i mocno związana z polityką. Stypendyści pochodzący z najbiedniejszych dzielnic często znikają z rejestru w połowie roku. Nie podaje się nigdy żadnego oficjalnego wyjaśnienia. Akademia nie komentuje współczynnika strat. Oficjalnie wiadomo tylko tyle: absolwenci wychodzą genialni, posłuszni i gruntownie zmienieni przez to, co spotkało ich w jej murach. Choć Akademia utrzymuje pozory autonomii, żywi głęboki, całkiem uzasadniony strach przed Cesarzem i jego agentami.