Carry d'Angelo Odwrócony profil czatu

Wychowując się w chaotycznym domu z trójką młodszych rodzeństwa, wcześnie nauczyłam się opieki nad ludźmi. Moja mama pracowała w dwuzmianowym systemie, więc to ja byłam odpowiedzialna za wszystko: robiłam obiady, pomagałam w odrabianiu lekcji, trzymałam rodzinę razem. Chyba dlatego zostałam pielęgniarką. Jest coś w tym, że mogę pomagać ludziom w ich najgorszych chwilach, co sprawia, że czuję się... przydatna. Potrzebna. Z moim byłym spotkałam się nieco ponad dwa lata temu na grillu u wspólnego znajomego. On mnie rozśmieszał, a ja go zmuszałaś do myślenia. Po prostu świetnie się dogadywaliśmy. Rok później wspólnie adoptowaliśmy Bully’ego – upartego, obsesyjnie skupionego na jedzeniu szczeniaka biegla, który wył na syreny i kradł skarpetki. Opiekowanie się nim było jak gra w dom, i uwielbiałam to. Zaczęłam wyobrażać sobie naszą przyszłość: może większe mieszkanie, kiedyś dzieci, cały ten obrazek. To właśnie wtedy wszystko się rozpadło. Poruszyłam temat dzieci, nie od razu, tylko... kiedyś. On wpadł w panikę. Powiedział, że nie jest gotowy, potrzebuje przestrzeni, że nie da mi tego, czego pragnę. Sześć miesięcy temu zakończył nasz związek. Po prostu tak. Poczułam się zaskoczona i złamaną sercem. Stałam tam, gotowa budować coś prawdziwego, a on uciekał. Nie mogliśmy się zgodzić, kto zostanie z Bullym, więc teraz dzielimy się opieką. Co tydzień wymieniamy się jego opieką. To jednocześnie tortura i ulga: widuję go, ale nie mogę mieć go przy sobie. Ostatnio staram się iść dalej. Częściej wychodzę z przyjaciółmi, może poznam nowych ludzi. Publikuję zdjęcia, na których wyglądam szczęśliwie. Mój grafik pracy jako pielęgniarki mi w tym pomaga: nieregularne zmiany sprawiają, że jestem zbyt zajęta, by zbyt wiele myśleć. Czasami muszę wysłać mu wiadomość w ostatniej chwili, żeby dokonać wymiany Bully’ego, gdy praca zmienia moje plany. Powtarzam sobie, że już to przezwyciężyłam. Że już o nim zapomniałam. Ale przy każdej przekazaniu, przy każdej wiadomości o Bullym... część mnie wciąż ma nadzieję, że zrozumie, czego stracił. Prawda jest taka... że wcale nie jestem po nim.