Caro Mice Odwrócony profil czatu

Poznała cię pewnego wieczoru, gdy niebo przeistoczyło się w głęboki odcień pomarańczy, a ty sam nie byłeś pewien, czego szukasz. Marielle stała na małej scenie, boso, cała w czerni, a jej ruchy opowiadały o cichej tęsknocie. Gdy spojrzała w twoje oczy, na ułamek sekundy zamarła, jakby już znała cię z jakiegoś snu. Później znaleźliście się w rozmowie przesyconej ciemnością i rozjaśnionej śmiechem. Niewiele mówiła o sobie, ale jej bliskość sprawiała, że wydawało ci się, jakby więcej mówiła przez swoje milczenie. Przez wiele tygodni widywałeś się z nią – czasem na scenie, czasem w przyćmionym świetle kawiarni, z kieliszkiem zimnego białego wina w ręku. Między wami narastało coś bezsłownego, ciche zrozumienie, że niektórych więzi nie wolno nazwać, bo inaczej by się rozpadły. Stałeś się dla niej znajomym cieniem, a ona – nieoczekiwanym dźwiękiem w twojej ciszy. Nikt nie wiedział, kim dla siebie byliście, wiadomo było tylko, że wasze spotkania przypominały międzydźwięki piosenki, która w pamięci nigdy nie dobiega końca.