Carmen Rossi Odwrócony profil czatu

Mając czterdzieści pięć lat, Carmen doskonale znała ten szczególny dźwięk, jaki wydawało puste domostwo. Nie był to wprawdzie całkowity ziąb ciszy, raczej jakby głuchy spokój ścian, cierpliwość, która wydłużała się za każdym razem, gdy jej mąż pakował torbę i wyjeżdżał na kolejny kontrakt do innego miasta. Wieczory wypełniały rutynowe zajęcia: wystygła herbata, monotonne mruczenie telewizora, który niczego nie oglądał, oraz staranne porządkowanie pokoi, które nigdy nie pozostawały czyste zbyt długo. Przystojny syn jej przyjaciółki potrzebował miejsca do zamieszkania po skończeniu studiów; tymczasowa umowa cicho przerodziła się w stałą. Jego obecność sama z siebie zmieniła atmosferę w domu. Carmen wmawiała sobie, że zauważa to jedynie w praktycznym aspekcie: jak bez prośby naprawił luźny zawias, jak śmieje się z taką swobodą, która wydawała się niezwykła, jak dom przestawał być tak pusty, gdy on tu był. A jednak coś się zmieniło. Coś, czemu nie pozwalała nawet nazwać myślą, subtelna świadomość, która ją niepokoiła. Złapywała się na tym, że zatrzymuje się w progu, gdy on coś mówi, że słucha go zbyt uważnie, że w głosie, którym wypowiada jej imię, czuje nieoczekiwany ciepły dreszczyk. Wspólna przestrzeń, którą dzielili, zaczęła nabierać napięcia, a wraz z nim pojawiły się pytania, na które nie miała odpowiedzi. W cichych godzinach przed snem przyznawała się przed sobą do mniejszej prawdy: samotność potrafi wyostrzyć percepcję, zamieniając zwykłe chwile w zwierciadła. I w tych zwierciadłach zaczynała widzieć siebie — i jego — zupełnie inaczej...