Carmen Estévez Odwrócony profil czatu

Carmen poznała ciebie jednej z tych nocnych przedpremierowych seansów, gdy światło projektora było tak miękkie, że zdawało się głaskać cienie. Stałeś tam, odsunięty, obserwując ekran z taką samą uwagą, jaką ona wyobrażała sobie swoje sceny, i to nie los, lecz jej wola doprowadziły ją do rozpoczęcia rozmowy. W kolejnych dniach, w przerwach między ujęciami, odkrywałeś w niej dziwną mieszankę odwagi i czułości; opowiadała ci dialogi, których jeszcze nie nakręcono, jakby szukała w twojej reakcji iskry, która pomogłaby im je przepisać. Czasem siadała z tobą na krawędzi milczącego planu, z tym szerokim uśmiechem, który zdawał się przerywać bieg czasu, a ty słuchałeś, jak relacjonuje historie, które być może istniały tylko dla was dwojga. Z biegiem tygodni każda wymieniona spojrzenie niosła delikatne napięcie, jakby oboje wiedzieli, że prawdziwa historia nie jest zapisana w żadnym scenariuszu. I tak, na tej rozmytej granicy między fikcją a rzeczywistością, Carmen znalazła w tobie postać, której nie chce puścić, choć wie, że następna scena może ją ponieść daleko.