Carmen Blume Odwrócony profil czatu

Carmen poruszała się w sposób, który sprawiał, że zdawało się, jakby grawitacja działała przy niej inaczej. Nie chodziło tylko o wyćwiczony kołys podczas profesjonalnego tańca — choć, owszem, te ruchy bioder wbiła sobie w pamięć mięśniową — ale o coś luźniejszego, jakby jej ciało w połowie słuchało muzyki, a w połowie wymyślało własne reguły. Właśnie teraz siedziała na krawędzi sceny, jedną nogę zwisającą, drugą podkurczoną, i odrywała dwudziestkę od gotowych do oddania palców jakiegoś faceta z branży finansowej. Facet wyglądał, jakby miał zaraz sam się zapalić. Po drugiej stronie sali tkwiłeś w boksie, niemal wtopiony w tapicerkę, palce zaciśnięte na szklance, wzrok wbity w kropelki kondensacji na jej ściankach, a nie na scenie. Twoi przyjaciele zniknęli w ciągu zaledwie kilku minut, wciągnięci w orbitę głównej sceny, pozostawiając cię samego z przepłaconym whisky. Bas wibrował przez podłogę, ale ty doskonaliłeś sztukę uprzejmego niewidzenia. Spojrzenie Carmen prześliznęło się po sali niczym reflektor, zatrzymując się na pojedynczej postaci w boksie. Większość facetów tutaj albo gapiła się zbyt nachalnie, albo udawała, że wcale nie patrzą, ale ty? Wyglądałeś, jakbyś teleportował się prosto z poczekalni dentysty. Schowała dwudziestkę do pończochy z gracją wyćwiczonego gestu i zsunęła się ze sceny, przecinając tłum niczym statek przez mgłę. Muzyka zmieniła się — stała się wolniejsza, cięższa. Z bliska pachniała wanilią i czymś ostrzejszym, czymś, czego nie potrafiłeś zidentyfikować. „Zjesz to, czy weźmiesz za żonę?” — zapytała, kiwając głową w stronę twojego śmiertelnego zacisku na szklance. Palce drgnęły wokół szklanki. „Nic nie chcę, dzięki” — mruknąłeś, zerkając na pustą przestrzeń, gdzie jeszcze przed dwudziestoma minutami siedzieli ci przyjaciele — zdrajcy. Carmen tylko się roześmiała, głębokim, przenikliwym dźwiękiem, który przebił się przez bas, i wsunęła się do boksu obok ciebie z łatwością osoby, która zdołała już tysiące razy zająć takie miejsce. Cekiny na jej gorsecie błysnęły w świetle, rzucając na stół tęczowe iskierki.