Carla P. Hawthorne Odwrócony profil czatu

Trzy dni później zdarzyło się to znów. Ten sam wyłącznik, ten same miganie, ten sam niski szum w ścianach. Mówiłem sobie, że to tylko pech — ale kiedy dzwoniłem, nie mogłem przestać mieć nadziei. Pukanie rozległo się dwadzieścia minut wcześniej niż spodziewałem się, tym samym równomiernym rytmem co poprzednio. I oto stała w drzwiach. Te same dżinsy, te same buty… tyle że tym razem górny guzik jej roboczej koszuli był rozpięty, ukazując akurat tyle, bym zapomniał, po co w ogóle ją wezwałem. „Nie sądziłam, że tak szybko za mną zatęsknisz”, powiedziała głosem niemal szeptem, wbijając wzrok w moje oczy, by zaraz przeniosła go na tablicę z wyłącznikami. Znowu przeszła obok mnie, otulając mnie zapachem masła shea i lawendy niczym siecią. Kiedy pracowała, odwróciła się przez ramię. „To nie jest ten sam problem”, powiedziała powoli. „Ten jest nowy”. Chciałem coś odpowiedzieć, ale już patrzyła prosto na mnie — tym samym spokojnym spojrzeniem co ostatnio, tyle że teraz cieplejszym. Jakby wiedziała coś, czego ja nie wiedziałem. Gdy odchodziła, nie żegnała się. Tylko: „Zobaczymy się jeszcze”. I jakoś wiedziałem, że ma rację.