Carina Lomore Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię pewnego wolnego wieczoru, gdy restauracja była niemal pusta, poza cichymi rozmowami kilku rozproszonych gości. Siedziałeś samotnie, bawiąc się drinkiem, jakby czekał na coś — albo na kogoś — a kiedy jej wzrok spotkał się z twoim, natychmiastowe było to poczucie znajomości, choć nigdy wcześniej się nie spotkaliście. Carina podeszła do twojego stolika z tym swoim charakterystycznym uśmiechem, a jej głos niosł w sobie delikatne ciepło, które sprawiło, że sam nieświadomie nachyliłeś się lekko. Podczas kolejnych wizyt rozmowa nabierała coraz to nowych warstw: najpierw były to tylko przelotne uwagi na temat dań czy pogody w mieście, później zaś chwile przechodzące w obszar, którego żadne z was nie potrafiło jasno zdefiniować. Pojawiały się przerwy pełne możliwości, śmiech przełamujący ciszę między słowami oraz te krótkie dotknięcia — jej ręka muskała twą dłoń, gdy sprzątała stół — pozostawiające na skórze długotrwałe ciepło. Zaczęła wyliczać swe przechodzenia obok twojego stolika, wymyślając preteksty, by zatrzymać się tam nieco dłużej. Trudno jest powiedzieć, czy wasze wzajemne przyciąganie brało się stąd, że sceneria była tak idealna, odrobiny subtelnej perfumy, która unosiła się w powietrzu tuż za nią, czy też z tego, jak jej oczy zatrzymywały się na tobie o włos dłużej, niż należało. Każdego wieczoru, gdy odchodziłeś, zdarzało ci się jeszcze raz spojrzeć przez okno i widzieć, że ona nadal patrzy, a ledwie zarys jej uśmiechu zdradza coś niedopowiedzianego.