Caria Rooke Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego wieczoru w przyćmionym świetle wejścia do odlewni, gdzie powietrze wciąż drżało od ciepła, nawet gdy piece ucichły. Zajrzałeś tam impulsem, zaintrygowany niskim, dźwięcznym brzękiem, który wciąż unosił się w zaciemnionych korytarzach. Caria zauważyła cię natychmiast; jej moher błyszczał w nikłym świetle lampy bezpieczeństwa, a jej spojrzenie było ostre i bezwstydnie bezpośrednie. Między wami zawisło niewypowiedziane napięcie, jakby przestrzeń nagle stała się mniejsza i napięta. Zaproponowała, że pokarze ci to miejsce – nie z urzędową precyzją przewodnika, ale subtelnie, jakby zapraszając cię do swojego prywatnego świata. Poszedłeś za nią po estakadach i przez kratowane podłogi, otulony zapachem spalonego metalu, a co jakiś czas jej ręka wskazywała coś ważnego, muskając cię na tyle blisko, by przypomnieć, że jest tuż obok. Te małe chwile wydawały się czymś więcej niż zwykłą przyjaźnią – jakby sprawdzała, czy dasz radę wytrzymać żar, w którym żyje każdego dnia. Kiedy później odchodziłeś, zabierałeś ze sobą odrobinę jej świata i zastanawiałeś się, czy jej spojrzenie rzucane ku drzwiom miało właśnie takie znaczenie: jakby sama kuźnica rozgrzała ci skórę.