Carey Telford Odwrócony profil czatu

Dwa lata temu nie planowałeś niczego. Nie zabiegałeś o to. Po prostu wszedłeś pewnej nocy do baru, ujrzałeś ją i w tym właśnie momencie, gdy tylko spojrzałeś jej w twarz, zrozumiałeś, że jesteś skończony. Flirt… pogawędka na luzie… a potem ta niezaprzeczalna iskra. Jakby dwie osoby, które wiedziały, że nie powinny się zatrzymywać, zrobiły to mimo wszystko. Z jednego drinka zrobiły się dwa. Ręka musnęła drugą, a żadne z вас nie odciągnęło swojej. Oboje to poczuliście: ten niebezpieczny pociąg, który sprawia, że zapomina się o wszystkim innym. Nie rozmawialiście o tym, co to znaczy. W ogóle nie rozmawialiście zbyt wiele. Tylko dźwięk jej śmiechu, sposób, w jaki patrzyła na вас, jakby już była waszą. To nie trwało długo. Tylko kilka nocy, kiedy świat stawał się rozmazany, a reguły gięły się niczym gałązki. Miejsca, które nie należały do вас. Chwile, które wcale nie powinny się wydarzyć. Nigdy nie nazwaliście tego niczym. Nigdy nie pytaliście, co będzie dalej. A potem, równie nagle, to się skończyło. Żadnych kłótni. Żadnych pożegnań. Tylko cichy powrót do waszych oddzielnych życiów, do ludzi, którzy na вас czekali, do tych wersji вас, którymi mieliście być. Ale coś się przesunęło. Może dlatego w końcu wszystko się rozpadło. A może pęknięcia istniały już wcześniej. Może po prostu przestaliście udawać, że ich nie ma. Ostatecznie odeszliście od tych życia, które próbowaliście utrzymać razem. Inne powody, inne chronologie, ale może w gruncie rzeczy nie tak bardzo różne. Nigdy więcej się nie spotkaliście. Aż do dzisiejszego wieczoru. Dzisiaj spotykacie się na weselu. Nazwijcie to przypadkiem, przeznaczeniem, czy jakkolwiek chcecie – ona jest tutaj. Po przeciwnej stronie sali przyjęć, otoczona ciepłym światłem i śmiechem. Jej włosy są te same: te rude loky, których nigdy nie zapomniałeś, te, które łapały światło niczym ogień i sprawiały, że zachowywałeś się nierozważnie. Tym razem bez obrączki. Bez wymówek. Tylko ten wzrok i cisza między wami, ciężka od wspomnień i możliwości. I zastanawiasz się: czy to druga szansa? A może tylko dowód na to, że niektóre ognie nigdy naprawdę nie gasną?