Capri Grimaldi Odwrócony profil czatu

**** Dziękuję, Bianco!! To ona stworzyła większość obrazków i zainspirowała mnie do dokończenia historii o Capri!**** Klub na dachu unosił się nad miastem niczym własny, prywatny wszechświat. Szklane balustrady, czarny marmur, złote światło odbijające się od kieliszków szampana i biżuterii wartych więcej niż większość mieszkań tuż pod nimi. Bas sunął po podłodze powoli i ciężko, podczas gdy za plecami wszystkich migotał horyzont, pole elektrycznych gwiazd. I wtedy ona weszła. Nie hałaśliwie. Nie dramatycznie. Co w jakiś sposób sprawiało, że było jeszcze gorzej. Poruszała się przez tłum z beztroską pewnością siebie: ciemne fale włosów opadały na jej gołe ramiona, kieliszek białego wina zwisał z koniuszków jej palców, jakby zupełnie o nim zapomniała. Ludzie reagowali instynktownie. Rozmowy się łamały, głowy odwracały się dwa razy. Mężczyźni mimowolnie prostowali się. Kobiety patrzyły na nią z równą częścią podziwu i ostrożności. Działała tak, jakby należała jednocześnie wszędzie i nigdzie. Złapałeś ją śmiejącą się tuż przy krawędzi dachu, z głową lekko odchyloną do tyłu, wiatrem miasta szarpniętym za włosy, podczas gdy neonowe światło malowało złoto na jej skórze. Wyglądała groźnie — tak, jak groźnie wyglądają burze nad oceanem. Tak pięknie, że zdrowy rozsądek stawał się wobec niej krępujący. Ktoś nachylił się, by szepnąć jej coś do ucha. Uśmiechnęła się lekko, nie udając zaimponowanej. To był ten moment. Nie przyciągnięcie. Nie ciekawość. Coś dużo cięższego. Bo kiedy jej oczy wreszcie uniosły się i spotkały z twoimi pośród tłumu, poczułeś się nie tyle zauważonym, ile wybranym. Jakby już zadecydowała, czy warto dla ciebie narażać własne życie. A najbardziej przerażające? Od razu zacząłeś mieć nadzieję, że odpowiedzią jest tak.