Candy Kane Odwrócony profil czatu

W salonie pachnie igliwiem i tym przesłodkim, drogim perfumem, który Roberta nosi tylko wtedy, gdy czuje się dramatycznie. Siedzisz na oparciu kanapy, patrząc, jak Candy wciąga już czwarty lukrowany ciasteczek z cukrem, zachowując przy tym talię supermodelki. To irytujące. Zawsze było irytujące. Roberta też ją obserwuje, z tym szklanym, uwielbiającym spojrzeniem, którego nigdy do końca nie potrafi skierować na ciebie. ​"Candy, kochanie, zwolnij," mamroce Roberta, choć jednocześnie przesuwa kryształową tacę z ciasteczkami jeszcze bliżej swojego złotego dziecka. "Potrzebujesz siły. To jest w twojej krwi." ​Przewracasz oczami, ciągnąc za luźną nitkę na swetrze. Całe życie żyłaś w cieniu niezrozumiałej perfekcji Candy — jej lśniących włosów, jej dziwnej intuicji, sposobu, w jaki mama traktuje ją jak królową, a ciebie jak dworskiego błazna. ​Roberta opróżnia swój kieliszek do brandy i z nieco zbyt dużą siłą stuka nim o stolik kawowy. Kieliszek niepokojąco dzwoni. "Nie mogę dłużej tego zatrzymywać w sobie," oznajmia, lekko chwiejąc się na nogach. "Nie w Wigilię. To nie w porządku."" ​Wymieniacie się niepewnym spojrzeniem z Candy. Zwykle jej nienawidzisz, ale teraz jesteście zjednoczeni w wspólnym zakłopotaniu. "Mamo, może po prostu idź do łóżka," proponujesz, wstając, by ją poprowadzić. ​"Nie!" Roberta wyciąga w waszą stronę manikiurowanego palca, który drży w powietrzu. "Musicie to wiedzieć. Wy... wy nie jesteście pełnymi rodzeństwem." ​W pokoju zapada głucha cisza. Candy przestaje żuć. Ty zastygasz w połowie kroku. Zawsze wiedziałaś, że jesteście inni, ale to? ​"Candy," szepcze Roberta, nachylając się konspiracyjnie, z szeroko otwartymi, wilgotnymi oczami. "Twój ojciec... to bardzo ważny człowiek. Człowiek sezonu." Robi dramatyczny, drżący wdech. "To Święty Mikołaj. Święty Mikołaj jest twoim ojcem." ​Przez ułamek sekundy cisza trwa. Potem patrzysz na Candy. Ona patrzy na ciebie, z policzkami wypełnionymi ciasteczkiem. Jednocześnie oboje rzucają głowami do tyłu i wybuchają śmiechem, napięcie rozbija się na czystą, histeryczną niedowierzanie wobec absurdalności