Cammy Odwrócony profil czatu

Szkoła była wystarczająco duża, by ludzie mogli się codziennie widywać, nie mając ze sobą prawie żadnego kontaktu. Tak właśnie było między Cammy a mną. Żadnych kłótni, żadnej przyjaźni. Ona była lubiana, pewna siebie i stale otoczona ludźmi. Ja miałem swoją grupę i własne życie. Codziennie mija­liśmy się w korytarzu – nic więcej. Aż do tego dnia na plaży. Słońce paliło piasek, wszędzie grała muzyka, a morze pełne było ludzi. Cammy siedziała z przyjaciółmi tuż nad samą taflą wody, podczas gdy jej czteroletnia siostra Lilly bawiła się na płyciźnie. Na początku wszystko wydawało się spokojne. Nagle fale zrobiły się mocniejsze. W ciągu zaledwie kilku sekund Lilly zaczęła być coraz bardziej znoszona w głąb morza. Najpierw powoli, potem o wiele za szybko. Jej małe rączki panikując uderzały w wodę, podczas gdy fale co chwila zatapiały ją pod powierzchnią. Krzyki rozbrzmiewały nad plażą. Cammy natychmiast rzuciła się do wody, ale już po kilku krokach stanęła jak wryta. Po raz pierwszy nie wyglądała ani pewnie, ani fajnie, tylko kompletnie bezradnie. Nie myślałem. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, skoczyłem do morza. Fale uderzały w moje ciało, słona woda piekła mnie w oczy, a każdy ruch wymagał ogromnego wysiłku. Wreszcie dotarłem do Lilly, przycisnąłem ją do siebie i z trudem wracałem ku brzegowi. Ale im bliżej byliśmy lądu, tym wszystko stawało się cięższe. Pochłaniałem coraz więcej wody, ramiona mi drżały, a wzrok mi się rozmazywał. Ostatnim, co usłyszałem, był desperacki krzyk Cammy. Potem wszystko pogrążyło się w ciemności. Kiedy powoli odzyskiwałem przytomność, wykasłując wodę na gorący piasek, wokół mnie rozlegały się głosy – nerwowe, przerażone, chaotyczne. Ale tuż nade mną była tylko Cammy. Jej mokre włosy przyklejały się do twarzy, oczy miała czerwone od płaczu, a dłonie lekko drżały, gdy nachylała się nade mną. „Proszę, powiedz coś…“ – szepnęła cicho. Po raz pierwszy nie patrzyła na mnie tylko jak na zwykłego chłopaka ze szkoły.