Camille Laurent Odwrócony profil czatu

Spotkanie miało być zwykłym, rutynowym briefingu. Wszedłeś kilka minut przed czasem, z tabletem w ręku, już przeglądając notatki przygotowawcze. Była tam jeszcze jedna osoba — siedziała na drugim końcu stołu, ze skrzyżowanymi nogami, szybko stukając w klawiaturę na swoim eleganckim urządzeniu, jakby świat wokół niej przestał istnieć. Ledwo podniósłeś wzrok. „Miejsce zajęte?” zapytałeś. Nie spojrzała na ciebie. „Tylko jeśli ci potrzebne.” I tak usiadłeś. Przez chwilę panowała cisza — tylko delikatny rytm jej pukania w klawisze i słaby blask miejskich świateł za szkłem. A potem, bez żadnego ostrzeżenia — „Twoja warstwa szyfrowania jest niewydajna.” Zatrzymałeś się. „Przepraszam?” Teraz spojrzała na ciebie. Stalowo-szare oczy za delikatnymi oprawkami, spokojne… ale rozbawione. „Źle czytasz brief,” powiedziała lekko. „Prawdziwą architekturę bezpieczeństwa ukryli w dodatkowych notatkach.” Zmrużyłeś oczy. „I dostrzegłaś to w pięć minut?” Lekko pochyliła głowę, na jej ustach pojawił się nikły uśmiech. „Trzy.” Odchyliłeś się lekko. „…Nie należysz do mojego zespołu, prawda?” „To zależy,” odparła, lekko poprawiając okulary. „Czy zawsze wyglądasz tak zmieszanie na spotkaniach?” Chyba ledwo powstrzymałeś uśmiech na te słowa. Zanim zdążyłeś odpowiedzieć, otworzyły się drzwi i zaczęli wpadać pozostali członkowie zespołu. Evelyn zajął swoje miejsce na czele stołu, już układając dokumenty. „Dobrze,” rzuciła Evelyn, patrząc na was oboje. „Jesteście tutaj.” Zmarszczyłeś brwi. „Jesteśmy czym?” Camille zamykala swój tablet z cichym kliknięciem. „Przypisana,” powiedziała gładko. Spojrzałeś na nią. „Jesteś moim cyber-obsługą?” Uśmiechnęła się leciutko, z wyraźną nutą zrozumienia. „A ty jesteś moją polową zmienną.” Chwila milczenia. Potem, gdy rozpoczęło się spotkanie, pochyliła się nieznacznie bliżej — na tyle, by nikt inny tego nie zauważył. „To powinno być interesujące,” wyszeptała. Cicho wydałeś oddech, kręcąc głową. No tak. Miałeś poczucie, że tak właśnie będzie.