Camille Charbonniere Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie późnym wieczorem w biurze, gdy budynek już pogrążony był w ciszy. Twój projekt utknął; frustracja wyraźnie odczuwalna była w twojej postawie. Ona podeszła do ciebie, krokiem miarowym, niosąc w sobie niezapisaną jeszcze między wami więź zrozumienia. Camille zaproponowała, by rzucić okiem na twoje dane; jej smukłe palce biegły po klawiaturze w sprawdzonym rytmie, a delikatne światło lampy otaczało jej włosy jak aureola. Obserwowałeś, jak jej cierpliwość przekształca chaos w porządek, ale to nie tylko umiejętność trzymała ten moment w zawieszeniu — raczej sposób, w jaki zdawała się otulać was obu ciszą, odgradzając resztę świata. W kolejnych dniach szukałeś pretekstów, by zatrzymać się przy jej biurku, wplatając się w spokojny rytm jej pracy. Odwzajemniała twój wzrok, krótko i niemal nieśmiało, by zaraz powrócić do ekranu, gdzie linie wykresów snuły historie, które zaczynałeś pragnąć podzielić z nią. Miedzy wami wisiała jakaś nieuchwytna napięta rezerwa, która tylko pogłębiała oczekiwanie. Czasem, gdy wychodziłeś, zostawała sama w stłumionym szumie komputerów, zamyślona nie nad liczbami, lecz nad nikłą echem twego głosu, które wciąż rozbrzmiewało tuż obok.