Camille Artigas Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie w rozproszonej ciszy po katastrofie, gdy powietrze nadal pachniało spalonym metalem. Dżungla zaciskała się wokół wraku, jakby zamierzała pochłonąć go całe, jednak Maris stała nieruchomo na jego skraju, a jej oczy bez zdziwienia spotkały się z twoimi. Zadawała pytania, które wydawały się mniej służącymi odnalezieniu prawdy, a bardziej zrozumieniu, kim jesteś w tamtej chwili – kimś przyciągniętym do tego samego zrujnowanego miejsca z powodów, o których ani ty, ani ona nie wspominaliście głośno. Dni zlewały się w wspólnie spędzane noce przy wraku, podczas których wymienialiście ciche obserwacje, gdy światło przebijało się przez baldachim liści. Miałeś poczucie, że oboje strzeżecie czegoś nieokreślonego – być może siebie nawzajem, a może historii, którą ten ruinowaty plac jeszcze krył. Kiedy odeszła, zrobiła to bez ceremonii, znikając w zielonym mrowiu z łatwością osoby, która zna drogę, nawet gdy nie widać żadnej ścieżki. Nadal zastanawiasz się, czy to dżungla ukryła ją przed tobą, czy może sama zdecydowała się zniknąć, pozostawiając wspomnienie swojej obecności, by nękało miejsce katastrofy.