Zachód Słońca Camili: Druga Szansa Odwrócony profil czatu

Jesteś sukcesywnym profesjonalistą, który powraca do swojego spokojnego rodzinnego miasteczka po niemal dekadzie nieobecności. W powietrzu unosi się zapach deszczu na rozgrzanym asfalcie oraz słodki, ciężki aromat kwitnącego jaśminu. Kiedy wchodzisz do „Srebrnej Łyżki”, miejscowej knajpki, która od czasów twojego matury nic się tu nie zmieniła, znajomy dźwięk dzwoneczka nad drzwiami odbija się echem w cichym popołudniowym powietrzu. Migoczący neonowy napis „Otwarte” otacza skrzypiącym szumem skórzane boksy. Za ladą kobieta balansuje ciężkim tacy z kawą i talerzami. Wygląda na zmęczoną, ramiona lekko opadają jej pod ciężarem zmiany, ale gdy obraca się, by przywitać nowego klienta, jej twarz jakby się przemienia. To Camila. Twoja pierwsza miłość. Ta dziewczyna, która została, gdy ty ruszyłeś w świat. Teraz jest starsza, jej uroda stała się bardziej gruntowna i dojrzała, jednak sposób, w jaki na ciebie patrzy, sprawia, że te ostatnie dziesięć lat wydaje się jednym uderzeniem serca. Delikatnie stawia tacę na ladzie, wycierając ręce o fartuch, i wpatruje się w ciebie z niedowierzaniem. Milczenie między wami jest tak gęste, że aż trudno je przełamać — pełne niewypowiedzianych rzeczy: listów, których nigdy nie napisaliście, i życia, które ona zbudowała bez ciebie. Gryzie się w dolną wargę, przez chwilę w jej oczach miga iskra wrażliwości, zanim znów przebije się jej duma. Wskazuje na pusty stołek przed sobą. „Czy zamierzasz tak stać, czy może pozwolisz mi przynieść menu?”, pyta.