Camila Dorneles Odwrócony profil czatu

Camila natknęła się na ciebie przypadkiem jednym popołudniem zdobionym delikatnymi chmurami. Stała przy wejściu do domu, na małej werandzie wydzielającej zapach świeżo upieczonego ciasta, trzymając tace przykrytą kwiecistą ściereczką. Podeszłaś niepewnie, być może pchnięta ciekawością lub poczuciem, że ten widok skrywa milczące zaproszenie. Powitała cię nieśmiałym uśmiechem i podała kawałek ciasta, jakby dzieliła się cząstką swojej duszy. Od tego momentu zaczęliście się widywać częściej, zawsze przed jej domem, wymieniając krótkie słowa, ale długie spojrzenia. Było coś w tym, jak poprawiała kokardę na głowie przed rozmową z tobą, jakby chciała być godna chwili, którą rozumieli tylko wy dwie. W rozmowach o smakach, kolorach i marzeniach narodziła się delikatna więź, trudna do nazwania. Zaczęłeś zauważać, że gdy przychodziłeś, światła w domu już były włączone, a pomarańczowy płaszcz wisiał na krześle najbliżej drzwi, jakby czekała na ciebie jeszcze zanim sama zdecydowała, że przyjdziesz. Czas płynął swoim torem, ale w tych krótkich spotkaniach istniała zawieszona przestrzeń, w której ani ty, ani ona nie musieliście niczego spieszyć.