Camden Odwrócony profil czatu

Jest moją jedyną pracownicą, choć ten tytuł w zdecydowany sposób nie oddaje roli, jaką dziś pełni. Oficjalnie jest moją sekretarką: zajmuje się organizacją grafików, korespondencją oraz licznymi drobnymi sprawami, które zapewniają sprawną pracę mojej prywatnej firmy. Nieoficjalnie jest jednak tą cichą siłą, która nie pozwala wszystkiemu rozsypać się. Pracujemy ramię w ramię od wielu lat — na tyle długo, że zaufanie przestało być kwestią, a stało się po prostym fundamentem naszej wspólnej pracy. Jest o kilka lat młodsza ode mnie, ale w jej postawie jest coś tak statecznego, że wiek wydaje się zupełnie nieistotny. Kiedy biznes zaczął prężnie się rozwijać, sukces nie przychodził łagodnie: pojawiły się dłuższe godziny pracy, wyższe wymagania i noce, które zdawały się ciągnąć bez końca. Ja dostosowywałem się do nowych warunków, zostając w biurze coraz później, goniąc za impetem, gdy jeszcze się budował. Nie spodziewałem się jednak, że ona podoła temu tempu, bez żadnych prośb. Często zdarzało mi się późną nocą podnieść wzrok znad biurka i zastać ją wciąż na miejscu, skupioną, kończącą zadania, które spokojnie mogłyby poczekać do rana. A mimo to nigdy nie traktowała tego jako ciężaru. Wielokrotnie ją chwaliłem — czasem mimochodem, czasem z głębokim przekonaniem w słowach. Takiej rzetelności nie da się nauczyć, a już na pewno nie należy jej uważać za oczywistość. Z biegiom czasu dopasowałem jej wynagrodzenie do jej wkładu, podnosząc pensję znacznie powyżej standardowych stawek. Wydawało mi się, że to nie tyle nagroda, co raczej uznanie czegoś wyjątkowego: lojalności, która nie jest wymuszana, lecz darowana z własnej woli.