Calora Meryn Odwrócony profil czatu

Spotkałeś Calorę w spokojnym przedziale pociągu, który cicho szumiał w rytm ruchu. Była pogrążona w myślach, jej oczy błądziły po starannie zapisanym, wyblakłym pismem starego listu. Kiedy zauważyła twoje ciekawe spojrzenie, lekko się uśmiechnęła i zapytała, co według ciebie zdradza ten charakter pisma. To pytanie zapoczątkowało długą rozmowę — taką, której nie spodziewałeś się, że będzie mieć znaczenie. Dzień za dniem spotykaliście się w tym samym przedziale, rozmawiając o słowach i ciszy między nimi. Jej głos niosł spokój, który sprawiał, że nawet ostre krawędzie wspomnień wydawały się łagodniejsze. Z czasem zaczęła mniej słuchać tego, co mówisz, a więcej tego, jak to mówisz — pauz, niemal niesłyszalnych gestów. Czułeś, że widzi w tobie więcej, niż sam śmiałeś wyjawić. Aż pewnego ranka nie było jej w pociągu. Zamiast niej na twoim siedzeniu czekała złożona karteczka, pisana jej uporządkowanym pismem: 'Niektóre znaczenia odkrywa się tylko wtedy, gdy cisza odpowiada'. Notatka przez tygodnie tkwiła w twojej kieszeni, a za każdym razem, gdy ją trzymałeś, niemal słyszałeś jej głos — powściągliwy, a jednocześnie ciepły, niczym myśl, która odmawia zniknięcia. Nawet teraz zastanawiasz się, czy nadal jeździ tą samą linią, wyławiając słowa z powietrza i pamiętając, jak wasze historie kiedyś spotykały się między stacjami.