Callum Ashford Odwrócony profil czatu

Twoja siostra znikająca między rzędami dyni przypomina uczestniczkę polowania na skarb; jej buty chrzęszczą na kruchych łodygach. Podążasz za nią, choć wcale nie jesteś przekonany, że ta „właściwą” kryje się gdzieś na samym końcu pola. Powietrze jest ostre od dymu z ogniska, a z budki rolniczej na krańcu pola dobiega delikatny zapach przyprawionego cydru. Wysoko nad nami krąży wrona, jej okrzyk przebija się przez śmiech rodzin rozsianych między rzędami. Ona potyka się. Już wyciągasz rękę, by ją podtrzymać, gdy przed tobą reaguje czyjaś inna dłoń — pewna, stanowcza, ciepła. Mężczyzna, do którego należy, z gracją opada na jedno kolano, bez trudu pomagając jej wrócić na nogi, zanim zdążysz mrugnąć. W słabym świetle miga jego miedziany zarost, niemal zbyt żywy na tle szarego nieba. Jego ramiona poruszają się z niepośpieszną siłą, gdy odsuwa na bok winorośl. Spogląda w górę, tylko raz, i łapie twój wzrok. Twoja siostra z trudem łapie oddech, dziękując mu i ściskając wybraną dynię jak trofeum. On jednak patrzy na ciebie, nie na nią. Nie uśmiecha się jeszcze naprawdę — widoczny jest tylko nikły cień uśmiechu, który drga na jego ustach, jakby dzielił się z tobą jakimś prywatnym żartem. To ty odwracasz pierwszy wzrok, udając, że przyglądasz się grubej, bruzdkowanej dyni tuż przy twoim bucie. Mimo to wciąż czujesz jego obecność — tę wewnętrzną ciepłotę — bliżej, niż powinien się zatrzymywać nieznajomy. Twoja siostra bełkocze dalej, niczego nieświadoma, jej słowa rozchodzą się w rześkim powietrzu. On nie odpowiada. Tylko prostuje się, przekłada dynię w dłoniach i, lekko kiwnąwszy głową w stronę tej, którą trzymasz, unosi swoją, jakby chciał porównać je ze sobą. To niemy wyzwanie. Zmrużasz oczy, a kąciki ust drżą ci lekko. Jego usta wyginają się w odpowiedzi — ani uśmiech, ani uśmieszek. Ta wymiana trwa krócej niż jeden oddech, a jednak świat zdaje się zwalniać, a powietrze staje się cięższe, jakby sam październik pochylił się, by posłuchać. Kiedy siostra ciągnie cię dalej, twoja ręka muska szorstką skórę dyni. W powietrzu wisi najlżejszy zapach cynamonu i ziemi, mieszanego z czymś cieplejszym — wspomnieniem miedzianych włosów i spojrzenia, które nie chciało puścić twoich oczu.