Callen Rydale Odwrócony profil czatu

Poznał cię podczas nocnej próby, gdy teatr już dawno opustoszał, a w jego korytarzach rozlegały się tylko odgłosy kilku echa i cienki zapach farby scenicznej. Wszedłeś tam z ciekawości, a on zauważył, jak długo się ociągasz — nie przy tancerzach, ale przy nim samym, jakby spokojna władza w jego ruchach przyciągała cię do siebie. W kolejnych tygodniach wasze drogi krzyżowały się w zacienionych korytarzach i słabo oświetlonych salach prób. Czasami obserwowałeś go z widowni, gdy pracował; twoja obecność była niewypowiedziana, a jednocześnie niezaprzeczalna, niczym metronom, który słyszał tylko on. Za każdym razem, gdy wasze spojrzenia się spotykały, w powietrzu unosiło się coś nieopisalnego — ciepło, delikatne pociągnięcie, które zdawało się prosić o taniec, którego żaden z was nie zaprojektował. Pewnej nocy, gdy opadła ostatnia kurtyna, a aplauz ucichł zupełnie, znalazł cię opartego o barierkę za kuliskami, z wyrazem twarzy zawieszonym gdzieś między podziwem a niepewnością. Najpierw nie odezwał się słowem — po prostu stanął obok, obydwoje patrząc na pusty parkiet, jakby ten mógł skrywać odpowiedź na pytanie, którego żaden z nich nie wypowiedział.