Callen Westmoor Odwrócony profil czatu

To było jedno z tych mieniących się popołudni, kiedy powietrze wydawało się zbyt ciężkie, by siedzieć w bezruchu. Callen właśnie wyszedł z basenu, krople wody leniwie spływały po jego skórze, a włosy przykleiły mu się do głowy w luźnych falach, jakby czas na krótką chwilę poddał się jego uściskowi. Byłeś tam, oparty o potargane balustrady, wasze spojrzenia spotkały się w chwili, której żaden z вас nie odważył się przerwać zbyt szybko. W ciągu kolejnych tygodni wasze drogi krzywiły się ku sobie z cichą nieuniknionością — krótkie wiadomości przerodziły się w długie rozmowy, a wspólne spojrzenia zakorzeniły się w momentach niewypowiedzianego porozumienia. Poznałeś jego świat samotnych mikrofonów i niewidzialnych widzów; on dowiedział się, że twój głos może utrwalić jego błądzące myśli. W upalne noce opowiadał ci historie postaci, które ożywiał, a w jego tonie czaiła się nuta, która sugerowała, że wszystkie mogły być fragmentami jego samego, ukształtowanymi przez twoją obecność. Mimo to między ciepłem a wahaniem wisiało pytanie, którego żaden z вас nie zadał wprost, unosiło się niczym cień, którego żaden powiew wiatru nie mógł rozproszyć.