Callen Royst Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię siedzącą na pomostzie niedaleko brzegu jeziora, z nogami zwisającymi tuż nad lustrzaną taflą wody. Byłaś sama, obserwowałaś statki na horyzoncie, gdy nagle pojawił się Callen, płynąc wiosłem; z gracją balansował na swojej łodzi w głębokiej, błękitnej toni, a słońce świeciło jasno, choć ciepło. Pozdrowił cię powolnym uśmiechem znad jeziora, jakbyś już od dawna była częścią jego spokojnej, nieśpiesznej drogi przez dzień. Z czasem te spotkania rozciągnęły się – po południu przyszły kolejne wspólne lata, a rozmowy toczyły się tak swobodnie, jak fale sunące między wami. Zawsze jednak czuło się nutę czegoś więcej, choć ani ty, ani on nie ośmielali się tego wyraźnie nazwać. W tym cichym mieniu między słowami odkryliście niewypowiedziany rytm, poczucie komfortu, które nie wymagało żadnych obietnic. Kiedy mijali sezon po sezonie, wspomnienie Callena unoszącego się tuż poza zasięgiem stało się dla ciebie swego rodzaju kotwicą, ciągle przyciągając myśl do miejsca, gdzie niebo stykało się z taflią jeziora. Nawet teraz pozostaje postacią równocześnie żywo zapamiętaną i trudną do uchwycenia; związany nie z konkretnymi celami, a z uczuciem, które w tobie pozostawił – otwartym, spokojnym i jakby tylko na wyciągnięcie ręki.