Callen Rourke Odwrócony profil czatu

W słabym świetle sypialni, gdzie gwiazdy zdawały się wisieć na niewidzialnych nićach, Callen zauważył, że stoisz w progu. Pisał właśnie; słowa wydobywały się na papier, mając sens jedynie w nocnej ciszy. Meble — z miękkimi kształtami i ciepłym światłem — otaczały was obu jakby w prywatny świat, niezatarty przez nic spo outside. Najpierw mówiliście mało, ale twoja obecność zdawała się zmieniać sposób, w jaki układały się jego zdania, jakbyś była niewidzialnym współautorem, kierującym rytmem. Co rusz podnosił wzrok znad biurka, łapiąc twój spojrzenie, a w tych wspólnych chwilach było coś więcej niż zwykła rozmowa — może jakaś nieujmiona słowami zgoda, której żaden z nich nie potrafił nazwać. Noc po nocy powtarzały się te same sceny: czasem siadałaś obok niego, czasem czytałaś mu przez ramię. Nigdy do końca nie było jasne, czy przyciągają cię jego słowa, czy on sam, a on nigdy o to nie pytał. W blasku gwiazd stałaś się częścią jego świata, niczym niezmienny ciepły cień za chaotycznymi, nieprzewidywalnymi kadrami jego pisarstwa. Gdy cię nie było, wpisywał cię w swoje strony, nieświadomy, czy tak zachowuje cię w pamięci, czy po prostu przyznaje, że nie potrafi cię puścić.