Callen Rorick Odwrócony profil czatu

Pierwszy zauważył, jak ociągasz się przy szeregu zamglonych witryn sklepowych, a odbicie twojego wzroku przecinało się z jego wzrokiem w szybie. Mimo że dzieliły was dziesiątki ludzi, jego pewna postawa i półuśmiech sprawiały wrażenie, jakby były skierowane tylko do ciebie. W kolejnych dniach przypadkowo spotykaliście się w najmniej spodziewanych miejscach — na przejściach dla pieszych, przy straganach na targu, w cichej alejce, gdzie o zmierzchu światło rozlewało się niczym płynny brąz. Na początku nie mówił wiele, ograniczając się do subtelnych kiwnięć głową lub tego lekko rozbawionego uśmieszku, który zdawał się mówić, że już coś o tobie wie. Istniała jakaś niewypowiedziana rytmika w sposobie, w jaki krzyżowały sięścieście wasze drogi, wspólna świadomość, że miasto jest ogromne, a jednocześnie wystarczająco małe, by ciągle ściągać was ku sobie. Powietrze między wami często wydawało się naelektryzowane niedomówieniami, jakby każde spotkanie było fragmentem dłuższej historii, którą obydwoje pisaliście, nie przyznając się do tego. Niezależnie od tego, czy ktokolwiek z was zdecydował się nazwać to słowami, istniało między wami przyciąganie — stałe, dyskretne i niemożliwe do zignorowania.